அந்தக் கண்களைப் பார்த்த பிறகு

மசினகுடி–மாயாறு பயணத்தில் சந்தித்த யானைகளை நினைத்துப் பார்க்கிறேன். குட்டிகளுடன் இருந்த தாய் யானை, தனியாக இருந்த ஆண் யானை. அவற்றின் முழு உருவமும் நினைவில் இருக்கிறது. ஆனால் அந்தச் சந்திப்பை இப்போதும் எனக்குள் உயிரோடு வைத்திருப்பது அவற்றின் கண்கள்தான்.

ஒரு யானை நம் கண்களைப் பார்ப்பதாக உணரும் அந்தச் சில நொடிகளைச் சொல்வது சிரமம். அது நம்மைக் கடந்து பார்க்கவில்லை; அங்கே நிற்கும் நம்மைக் கவனிக்கிறது என்று தோன்றுகிறது. கூட்டமாக நாம் நின்றாலும், அந்தப் பார்வை நம் ஒவ்வொருவரிடமும் தனித்தனியாக வந்து சேர்வதுபோல் இருக்கிறது. அப்போது யானையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த என் கவனம், அதன் முன்னால் நிற்கும் என் மீதும் திரும்புகிறது. நான் எப்படி நிற்கிறேன், என்ன செய்கிறேன், என் அசைவில் என்ன வெளிப்படுகிறது என்பதெல்லாம் எனக்கே தெரியத் தொடங்குகிறது.